[Laren in beeld]

Vliegen

KUNSTENAAR BEN HOSMAN OVERLEDEN

23 jan.- Gisterenavond bereikte ons het bericht dat op 89-jarige leeftijd is overleden de bekende Larense kunstenaar Ben Hosman. Ben Hosman was een van de oprichters van de Gooise Academie voor Beeldende Kunsten in Laren, ontwiep het beeldje voor de Laren Jazz Award en was een enthousiast pleitbezorger voor kunstenaars en de Atelierroute van Laren. Wanneer ik hem sprak, was er altijd een enthousiaste reactie over een mooi verzorgde folder, het Larens Journaal of een compliment over een initiatief voor een Larens evenement. Dat Ben moge ruste in vrede.


Hieronder het interview, dat ik met hem had voor de Laarder Courant de Bel in 2003.



BEN HOSMAN VERBEELDT DE MOOIE DINGEN VAN HET LEVEN



“EEN KUNSTENAAR GAAT NOOIT MET PENSIOEN”




“De schilder/beeldhouwer heeft de ogen van de kijker nodig”, stond er uitdagend op de uitnodiging voor zijn verkoopoverzichtsexpositie, die vorige week donderdag onder grote belangstelling werd geopend. Er is dan ook veel te zien in het Larense Gemeentehuis. Balletfiguren, golfspelers, musici, vogels, verbeeldingen van wijngaarden, stranden, de onuitputtelijke Provence, bloemen , naakten en stillevens. Aan inspiratie heeft het Ben Hosman in zijn leven niet ontbroken.Een feest van 103 zonnige schilderijen en stralende bronzen beelden. Het hadden er net zo goed twee keer zoveel kunnen zijn, want in zijn twee ateliers en aan de wanden van zijn gezellige huis ‘De Kleine Heerlijkheid’ aan het Koloniepad te Laren is er , ondanks zijn overzichtstentoonstelling, nog steeds geen plekje vrij. “Dag en nacht ben ik met mijn kunst bezig. Je tilt, je bukt, je loopt. Het is ook ambachtelijk, fysiek werk. Ik heb altijd papier en potlood naast mijn bed liggen. De voorbereidingen voor deze tentoonstelling waren best zwaar, maar afgelopen zondag heb ik toch nog zes, zeven uur geschilderd. Het is een bezetenheid. Noem mij maar een decorateur van de ‘delicatessen’ van het leven”, zegt de nu 85-jarige mede- oprichter van de Gooise Academie voor Beeldende Kunsten.







Door Leo Janssen




“Ik was 15 jaar toen ik voor het eerst poseerde in het atelier van de schilder Arnold Pijpers in Bussum. Het hangt hier nog steeds aan de wand. Ik herinner het me nog goed, de lucht van de olieverf, zijn indringende manier van kijken. Ik denk dat er toen een vonk is overgeslagen.” Een opleiding tot kunstschilder stuitte bij zijn vader op praktische bezwaren.”Daar kon je de kost niet mee verdienen. Vader had een comestibleszaak in Bussum.” Ben, de oudste van zes kinderen. ging er naar de Mulo en kreeg daarna zijn eerste baantje in de Koffie- en theezaak van Smit in de Leidsestraat van Amsterdam. “Dat zag mijn vader wel zitten, want dat drinken de mensen iedere dag. Ik begon er met reclameborden te schilderen en buiten dat ik op de avondacademie bij een kunstschilder drie hoog achter op het Singel de eerste lessen in het schilderen kreeg, ben ik er ook op een reclametekenschool geweest. En in het weekend kon je me vinden aan de Karnemelksloot om boerderijtjes te schilderen. Op mijn 18 e moest ik in militaire dienst en was er geen tijd voor mijn passie. Het was oorlog en ik werd gemobiliseerd. In ’41 moest ik me melden, maar dat heb ik niet gedaan. Met valse papieren heb ik het gered. In 1948 begon ik mijn eerste winkel, een wijn –en kaaszaak , van oudsher Warmolts. Toen begin vijftiger jaren de Nederlanders en de Indische mensen uit Indonesië kwamen, heb ik naast mijn kaaswinkel een Indische toko opgezet aan de Nassaulaan , Warung Jawa en in ’55 kwam er nog een wijnzaak bij. Ik denk dat ik een echte ondernemer ben, want als één van de eerste Nederlanders zag ik in, dat dat een onontgonnen gebied was. Ik kwam al snel in Frankrijk terecht. De Bourgogne en het wijnreservoir van de Languedoc Ik introduceerde de Beaujolais Nouveau. Bottelde alles zelf. Duitse wijnen, sherry en als ik in Frankrijk was, begon ik mijn vrije uren te benutten met schilderen en aquarelleren, raakte verliefd op de landschappen, de wijngaarden, chateaux, de wijnboeren en de Provence, maar ik maakte bijv. ook een Carte Gastronomique voor mijn klanten, waar ze het lekkerste konden eten in Parijs en verkocht er een assortiment delicatessen, die niemand had; kreeft,oesters, zalm, fazanten. Mijn vrouw speelde daar een hele grote rol in. Vaak vroegen de klanten aan haar; “Mevrouw Hosman welk diner-tje beveelt u ons aan? De zaken aan de Nassaulaan liepen zo goed, dat ik ook een restaurant begon, bistro Warmolts en in Amsterdam - op verzoek van het Noorse consulaat- de Norway-Inn in de Kalverstraat. Iedere avond zat het er barstens vol. Het was een genoegen om de mensen te zien genieten. Verzon zelf gerechten als Fondue Camarque. Wina Born heeft er nog over geschreven. Mijn buffetrestaurant in Amsterdam is uiteindelijk ten onder gegaan aan de spuiters. Ze zaten in de steeg en op den duur ook in mijn toiletten. Ook het gebrekkige parkeerbeleid op het Rokin was er debet aan. Maar al met al zijn het toch goede en mooie jaren geweest. Met veel vrienden. Trouwens met rasverteller en schrijver Herman Pieter de Boer heb ik nog een maandblad uitgegeven. Dat gevoel voor reclame, dat ik in mij had, heeft me altijd heel erg geholpen. Nog steeds kan ik me niet voorstellen, dat mensen geen folders in de bus willen hebben. Ik geniet er nog steeds van.” In 1978 ben ik gestopt en heb samen met Jan Brand en Nan Funke Kupper in de huiskamer van Hannie Zeeman De Gooise Academie van beeldhouwer Kees Schrikker weer nieuw leven ingeblazen. We hebben de Gooise Academie voor Beeldende kunsten opgericht. Het is voor ons dorp in de loop der jaren een groot succes gebleken. 19 jaar ben ik voorzitter en actief lid van het modeltekenen en schilderen geweest”. Voor al zijn activiteiten in zijn eerste en tweede leven werd hij in 1996 benoemd door H.M. de Koningin tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Ben Hosman exposeerde regelmatig in gemeentehuizen, galerieën, in Los Angeles en in de expositiezalen van hotels en ziekenhuizen. ‘Kunst is leven. Leven is kunst’ staat er op de deur van zijn atelier. “Ik denk dat ik een romanticus ben, die altijd het meeste plezier erin heeft gehad de dingen vorm te geven , zoals ik ze zag. Of het nou in St.Paul de Vence was, of in Laren in ’t Bonte Paard. Mooie kleuren, landschappen met veel zon, stranden, de mooie dingen van het leven.” Ik ben nooit een materialist geweest in die zin, dat ik een dikke auto wilde hebben.. Ik ben tevreden zoals het gegaan is, al gaat mijn gezichtsvermogen nu achteruit. Maar ik heb mijn werk en mijn vrienden nog. En ook mijn vrouw die ik iedere middag bezoek in de Stichtse Hof. Dat is heel zwaar, iemand die daar verblijft heeft niet veel om te vertellen, maar ik zorg dat ik altijd iets lekkers voor haar meeneem en lees haar iets voor uit de krant. Ze heeft gelukkig een mooie kamer met veel van mijn schilderijen aan de wand.”



Ga terug

[Laren in beeld]

[Het weer in Laren]

9°Cdo
9°Cvr
4°Cza
2,5°Czo

[Column]

Het gaat verdraaid goed in Laren!

25 nov.- Ja, er is alle reden dat Larens Behoud zich druk maakt over de belachelijke pogingen van de provincie Noord-Holland om ons dorp zijn zelfstandigheid af te pakken. En ja, we verweren ons tegen onzinnige beschuldigingen van Liberaal Laren dat we van ons dorp een  Lees verder

[Karel's kijk op Laren]

Carry (2)

23 nov.- Nogmaals aandacht voor schrijfster Carry van Bruggen (1881 – 1932) en haar columns (zoals het nu zou heten) die tussen 1921 en 1926 wekelijks in het Algemeen Handelsblad verschenen. Van deze ‘Plattelandjes’ is  ‘Waarom zij niet willen…’ van 11  Lees verder

[Laren toen]

Laren toen en nu

22 nov.- Het gemeentehuis en basiliek op een zomerse dag in 1935. Een serene rust in het centrum. De dame met het zwarte hondje is weliswaar veranderd in een dame met een wit hondje, die bijna dagelijks een bezoekje brengt aan Laren. De vernielingen aan het gemeentehuis, die in de loop der tijden zijn aangebracht, zijn in 19  Lees verder

[Volg Larens Behoud op]