Vernederend, als je naar de wc moet maar niet mag

16 jan.- Carlijn Willemstijn werd op haar twintigste ziek. Uiteindelijk is haar dikke darm verwijderd en moest ze leren leven met een stoma. ,,Dat was niet makkelijk. Ik moest afscheid nemen van mijn baan, van mijn kinderwens en ik leerde wie mijn echte vrienden waren. Dat het vooral positief heeft uitgepakt had ik toen nooit durven dromen.” Ondanks die optimistische levenshouding zit het in de dagelijkse praktijk soms ongekend tegen. Zoals tijdens die autorit... Ze moet acuut naar de wc, stopt bij een supermarkt, maar een medewerker weigert haar toegang tot het toilet, met alle mensonterende gevolgen van dien. Op haar blog ’In levenden lijve’ schreef de 37-jarige daarover het verhaal ’Vernederend’.

’Ik scheur de parkeerplaats op. Rijd veel te hard. Ik ben voor mijn vrijwilligerswerk bij de Stomavereniging onderweg naar een meisje dat binnenkort ook een stoma gaat krijgen. Ik ga haar voorlichting geven over hoe het is om te leven met een stoma.

Plots kreeg ik diarree op de snelweg. Mijn stomazakje zat binnen een minuut vol. De snelweg af. Onbekende stad in. Zoeken naar een wc. Ik parkeer mijn auto half op de stoep. Iemand steekt zijn middelvinger naar mij op. Mijn stomazak knalt bijna van mijn buik af. Ik MOET nu een toilet vinden.

 

Ik stap uit. Laat mijn sleutels door alle haast vallen. Ik buk en dan gebeurt het. Ik voel de druk van mijn stomazakje in een split second toenemen waarna hij los knalt. Ik houd mijn adem in. Tranen prikken direct achter mijn ogen. Dit is zo vernederend. Mensonterend. Nog steeds, na 14 jaar een stoma te hebben, halen lekkages mij volledig uit mijn evenwicht. De warme poep verspreidt zich aan de binnenkant van mijn panty en jurkje.

Noodpakket

Ik gris mijn handtas met stomamateriaal van de achterbank. Haal mijn noodpakket: een handdoek, trui en spijkerbroek uit de achterbak. Ik loop bij de supermarkt naar binnen.

,,Mevrouw? Zou ik alstublieft even gebruik mogen maken van het toilet?”, vraag ik aan de kassamedewerkster. „Nee sorry mevrouw. Dat kan hier niet. Verderop is een horecazaak waar u naar het toilet kunt. Ooh, die is nu nog dicht. Maar die gaat over een kwartiertje open.”

„Ik heb geen kwartier de tijd mevrouw. Kunt u alstublieft een uitzondering maken? Ik heb een stoma en mijn stomazakje is lek. Ik moet echt nu onmiddellijk gebruik maken van een toilet.”

Poep

Ik prop de handdoek tussen mijn benen. Mijn panty houdt de poep niet tegen. Via mijn knieholte voel ik een straal poep richting mijn schoenen gaan. Tegelijkertijd bereikt de zure poepgeur mijn neus. Ik ruik het dus andere mensen ruiken het ook. Ze zien het waarschijnlijk ook. Ik geneer mij zo enorm. ,,Sorry mevrouw maar wegens de veiligheid kan het echt niet.”

„Help mij alsjeblieft”, stamel ik. Ik begin te huilen. Kan het niet helpen. Voel mij een kleutertje die midden in de klas per ongeluk in zijn broek plast. „Sorry. Echt. Maar het mag niet van mijn baas.”

Ik ren de supermarkt uit. Met mijn handen vol en de handdoek tussen mijn benen gepropt ren ik naar de bosjes achter de supermarkt. Trek mijn panty uit. De vieze jurk over mijn hoofd.

Ondergoed

Rillend van de kou sta ik daar……In de bosjes…. In mijn ondergoed. Met tissues, doekjes, water uit mijn drinkflesje en de handdoek veeg ik mijzelf schoon. Tegelijkertijd huil ik geluidloos. Dikke tranen druppen op de grond. Mijn hart weent mee. Medelijden met mijzelf. Woedend op al die winkels die hun toilet niet even beschikbaar willen stellen voor mensen zoals ik.

Ik plak een schoon stomazakje op mijn buik. Trek de schone kleren aan. Beschaamd, met mijn hoofd naar de grond, loop ik terug naar mijn auto. Mieter de vieze kleding en handdoek in de kofferbak. Een passant laat luidruchtig weten dat hij het niet vindt kunnen dat ik zo asociaal geparkeerd sta.

Asocialen

Ze moesten eens weten. Ze moesten allemaal eens weten dat niet IK de persoon ben die niet sociaal is maar dat al die winkeliers die hun toilet niet beschikbaar willen stellen de asocialen zijn. Ze moesten eens weten hoe dit mij krenkt en vernedert tot op het bot. Ze moesten eens weten dat ik steeds banger word om mij in het openbaar te begeven uit angst geweigerd te worden bij een toilet….

Ik start mijn auto. Rijd terug naar de snelweg. Verman mijzelf voor het bezoek wat ik moet gaan brengen. Stop mijn emoties diep weg. Want het meisje dat ik nu ga bezoeken en haar stoma nog moet krijgen wil ik niets laten blijken van deze mensonterende ervaring. Een stoma krijgen is al erg genoeg. Hopelijk zijn er meer openbare toiletten tegen de tijd dat zij haar eerste lekkage krijgt.’

Carlijn Willemstijn

Willemstijn is voorzitter van StomaJONG (jongerentak van de Stomavereniging). Het blog ’Vernederend’ is te vinden op haar site In levenden lijve. Honderden reacties leverde haar openhartige verhaal op. Ze hoopt vurig dat meer winkeliers hun toilet beschikbaar stellen aan mensen met bijvoorbeeld blaas- en darmproblemen, die acuut hoge nood hebben. Haar pleidooi heeft effect. De politiek in de gemeente Westland, waar ze woont, steunt haar oproep unaniem. De fracties willen dat het gemeentebestuur stimuleert dat zoveel mogelijk winkels en horeca zich aanmelden bij de ’HogeNood App’. Via die app kunnen mensen die á la minute naar de wc moeten, zien waar het dichtstbijzijnde toegankelijke toilet is. Carlijn Willemstijn hoopt vurig dat het initiatief navolging krijgt.

Lees ook op Gooi Uitgelicht het verhaal van Blaricumse Gerda Feeterse van Leeuwen: ’Bij acute hoge nood moet je in winkel naar wc kunnen’ Bron: Gooi en Eemlander  Foto: wOS.nl





’Bij acute hoge nood moet je in winkel naar wc kunnen’










16 jan.- Stel, je hebt een blaas- en/of darmprobleem en moet in een winkel acuut naar de wc. Hoe ellendig voel je je dan als de winkelier je toegang tot het toilet weigert? Kankerpatiënte Gerda Feeterse van Leeuwen uit Blaricum kan er over meepraten. Ze wil dat meer winkeliers hun toilet beschikbaar stellen voor mensen met hoge nood.




Als kankerpatiënte Gerda Feeterse van Leeuwen (55) gaat winkelen heeft ze noodgedwongen haar vaste adresjes waar ze naar de wc kan. ,,Want ik moet te pas en te onpas naar het toilet.”


Bij de Blaricumse is 2,5 jaar geleden borstkanker met uitzaaiingen in de lymfe en lever ontdekt. ,,Ik heb veel kuren moeten ondergaan en die maken alles kapot. Ook je darmflora. Ik moet vaak acuut naar de wc. Winkelen of gewoon boodschappen doen is een groot probleem. Als ik gespannen ben, bijvoorbeeld voor een afspraak met de oncoloog, dan ga ik voor vertrek al drie keer naar het toilet. En in het ziekenhuis weer. Het gaat zo tussen je oren zitten. Het maakt onzeker en beperkt je enorm.”


Hel


Winkelen is voor haar een hel. ,,Ik kan zomaar ineens moeten.” Het overkwam haar eens in een chique kledingzaak in Laren. ,,Het was een van de eerste keren weer eens naar een winkel. Even afleiding. Stond ik daar met mijn bleke bekkie en pruikje. ’Mag ik naar het toilet?’, vroeg ik netjes. ’Nee’, zei de verkoopster. ’Kom op, we gaan’, zei mijn man. De trui die we wilden kopen zo laten liggen. Daar kom ik dus nooit meer terug.”


Het voorval raakt haar nog zichtbaar. ,,Het is zo mensonterend. Ze hebben wel collectebussen voor kanker op de toonbank staan, maar als het écht op helpen aankomt, laten ze je in de kou staan. Uit angst dat het onhygiënisch is, of uit vrees voor diefstal.”


Onbeschoft


,,Maar je hebt als winkelier toch wel een beetje inschattingsvermogen? Onbeschoft vind ik het. Ik kan alleen maar hopen dat ze zelf nooit in zo’n situatie komen. Iedereen heeft het recht naar een wc te kunnen als het moet. Een fysieke basisbehoefte. We steunen altijd de lokale middenstand, maar zo word je gedwongen online te kopen.”


Via het ziekenhuis kwam ze bij een maatschappelijk werkster terecht. ,,Die zei: ’Dan doe je het toch in je broek! Hoe erg is dat nou?’ Ik was verbijsterd over zo’n reactie.”


Hema


Inmiddels weet ze dat ze bij menig ondernemer niet hoeft aan te kloppen. ,,De meeste winkeliers sturen je gewoon de straat weer op. Ik moet altijd de zekerheid hebben dat er ergens een Hema met koffiecorner zit.” Of ze wijkt uit naar andere horeca. ,,Maar uit beleefdheid bestel ik wat te drinken en dan moet ik wéér naar de wc.”


Toch blijft ze er op uit gaan. ,,Ik moet de deur uit. Mensen spreken. Anders raak je in een isolement. Maar ik ga alleen als ik me sterk genoeg voel.” Het liefst zoekt ze rustige winkels op, waar geen rij staat. ,,Want stel dat... De echte boodschappen doet mijn man, dat durf ik al niet meer.”


Tranen


Inmiddels heeft ze haar vaste ’toiletroute’. ,,Bij de dokterscentrale mag het bijvoorbeeld.” Lange wandelingen met de honden zijn er niet meer bij. ,,Alleen korte rondjes. Terwijl ik lopend juist zo fijn mijn hoofd leeg maak.”


Ze blijft positief. ,,Tot nu toe heb ik het geluk gehad dat het bij mij nooit fout is gegaan. Ik kon altijd op tijd een toilet halen. Maar ik kwam er in tranen uit. Ik heb mijn weg wel gevonden, maar ik ben niet de enige met dit probleem. Ik spreek zoveel mensen die hier mee worstelen. Ik wil het opnemen voor mensen die om medische redenen acuut naar het toilet moeten. Mensen met een stoma, met prostaatkanker, de ziekte van Crohn of MS. Ook zwangere vrouwen moeten naar het toilet kunnen. En hoeveel ouderen hebben niet een zwakke blaas?


Ik ken verhalen van mensen die hun plas maar laten lopen of hun behoefte in de auto doen. Vreselijk toch! Voor transgenders wordt ontzettend veel gedaan om ze naar een eigen toilet te kunnen laten gaan, ik wou dat er voor mensen die om medische redenen acuut naar de wc móeten zo werd gevochten.”


Medisch Toiletpas


Ondertussen heeft de Blaricumse een Medisch Toiletpas aangevraagd, waarmee ze makkelijker toegang moet krijgen tot gratis toegankelijke toiletten. ,,Maar het zou niet nodig moeten zijn. Ik hoop dat meer winkeliers begrip krijgen voor mensen met hoge nood en dat ze hun wc beschikbaar stellen. Dát is echt elkaar helpen. En laat er een sticker komen die ze dan op hun raam kunnen plakken. Hoe warm is dat?” Bron: Gooi en Eemlander





 



Ga terug

Publicatie datum: 16-1-2018

[Laren in beeld]

[Column]

Waardevol

15 aug.-  Laren, begin augustus, lijkt sereen stil. Veel inwoners liggen elders in de zee, dan wel verzetten hun gedachten door andere culturen op te snuiven. De stilte doet me terugblikken op mijn eerste honderd dagen als wethouder. En alleindrukken  Lees verder

[Kijk op Laren]

Een mooie start

8 juli.- Dit is niet mijn eerste column in het Larens Journaal, maar wel als nieuwbakken wethouder. “Ik ben blij, trots en nederig”, zei Femke Halsema, de nieuwe burgemeester van Amster  Lees verder

[Het weer in Laren]

21°Cza
17°Czo
15,5°Cma
15°Cdi

[Opinie]

Vechten voor zelfstandigheid. Juist nu !!

25 juli.- Het wordt er allemaal niet duidelijker op. De minister vertraagt de besluitvorming over fusie. De een legt het uit dat dit vooral betekent dat de koers wordt verlegd naar het faciliteren van&  Lees verder

[Nieuws uitzendingen]

  • Bekijk video beelden van de NOS op nos.nl
  • Bekijk video beelden op RTV NH
  • Bekijk video beelden op de website van Radio 6 FM TV

[Schetsen van Laren]

Bol an (28)

15 aug.-  De rijkdom van Laren schittert  niet zoals veel ‘buitenlanders’ – niet ingezetenen van Laren-  denken aan de volgens hen schijnbaar patserige buitenkant. Wie er woont, weet wel beter. De werkelijke rijkdom van Laren zit aan de binnenkant. Zoveel bijzo  Lees verder

[Volg Larens Behoud op]